A morning, as usual I started the day with fresh smell of breakfast that my mother made. It always brings smile to my face. After breakfast, I still had the smile on my face; soon I was on my way to office. My smile’s life was cut short as I noticed the text on screen of my phone. On the screen was again another threat. This is not the first time. It has been following me for two years for the work I choose to do; fighting for my right as woman and fighting for injustice following women of my country everywhere. The message generates the pain of a deep wound and the pain is familiar. I know this pain. I have lived it. I have fought it. Occasionally it takes over my thoughts and controls my existence. I still feel out of life. Life seems pointless. Trust becomes a meaningless word. I am brought back to reality as the sun shines directly on my eyes forces me to look down and I see my face on dark screen of my phone. My face looks lifeless and my emotions darker then the screen. The silent face reminds me of words once someone said to me “Your smile is so bright. It brings so much life to the desk.” and I choose to smile again. I notice the working kids on the street and I think about good things that have happened to me, my family, my friends and good people. Feeling of helplessness is not a foreign emotion to humans thus learning to focus on positive things help us keep the smile on our faces. Happiness is in the little happy moments that happens every day.





I am sitting in my office, watching the light shine through the blinds. Work ends in an hour, and I am exhausted. I cannot think any more. While looking down to my computer screen I see a picture of soccer ball and remembered times I used to play soccer. Like spider webs my thoughts lead one to another and I find myself in deep thoughts of how many things I cannot do in my own city in all four seasons every day. I am not asking about big things but small things like walking, eating an ice-cream on the street, reading a book in a park, looking at trees on the sideways. Is this too much to expect?

Sunny Days- I love walking alone and getting distracted by a broken leaf or play with sun rays or better yet find an ant to follow. I love getting distracted because I feel alive when I walk with free spirit and no care. The wind in my hair, my face, my hands, my arms and my dress that dances with the wind- I love every bit of it. For at least 30 minutes I am not running on clock or have to care about time, schedules, people, and responsibilities. I can just be free.

Snowy Days- I don’t particularly fantasize about cold weather but sometimes snow can be fun, either with friends throwing snow balls or going out for random photo-shoot or just alone. I can hear my steps in the snow; I can feel little pieces of snow on my feet. I can feel the cold sharp breeze on my cheeks. Sometimes even my frozen lashes. It gets better and even more fun when I can draw shapes on window glass. I see the pale skin underneath my nails when I press my fingers together and then the blood rushing through. In the moment of harsh cold, I can still feel, think and be lost in nature of cold.

Rainy Days- I always hated the idea of rain because it’s wet and uncomfortable but this one time I loved it. I walked bare foot because my shoes were getting wet. It was not all that romantic as shown on screens in movies because I could feel the sand while walking. However, most exciting part was walking up the hill and feeling the rain water come rushing down like waves on my legs.  Well, I had to jump and skip steps because of little warms (Totally disgusting) but I didn’t care much or paid enough attention to the warms being disgusting that one time. I was lost in feeling the sand, waves and rain drops on my face. I couldn’t be happier.

Cloudy Days- these are days when I do not feel like leaving my room. I want to stay in and watch some random show that does not make sense. Or read the book I have wanted to read so badly. Or just drink tea which I used to not drink but mysteriously and strangely I do now. Or paint. I like feeling paint on my fingers and shapes I can think of while not thinking.

Full Moon Nights- as pretty as moon is, its beauty scares me. I love big windows through which I can see all weathers. I love looking at it- not for long but for little while and just see the shapes on the moon and wonder about the stars.  I love taking pictures and juxtaposition of tall tress against moon. These are my little fantasies of nature that I can play with at night.

Snowy Nights- One snowy night around two in the morning, I was walking alone, a little scared but once I walked for a minute my cheeks were all I could feel and the snow hitting it like little needles poking. Actually it wasn’t that bad, I loved the feeling, I could think of all pretty scenes I could film through camera lens. I could feel the wind in my hair and hands. I had the most genius ideas of filming, I think cold was making my brain sharp or maybe I was alone and could see things more clearly.

Now all those days are gone because this part of world doesn’t allow women to feel anything. I cannot feel the wind through my hair, or cold snow and rain on my cheeks; I cannot randomly find an ant to follow. I cannot walk at night staring at stars; be scared of beautiful moon and tall trees because I have to be home before it’s even close to dark. I can barely walk for a block without being harassed and my womanhood is sole reason for my limitation. If it’s raining I have to worry and find a shade so my clothes don’t reveal my `body. I cannot feel the wind through my hair because I have to watch out for my scarf not falling. I love wearing scarf but it has become my only form of identity and a judge of my character. I cannot walk in snow because other humans (men) standing on the street will throw snowballs- even if I dared to walk I always have to find the most sheltered place so I do not get harassed or hurt by the snowballs. The moment I step out of the house, thoughts of how to be careful, how to protect myself occupies my mind and then there is no place for free thoughts anymore. I am not allowed to even experience little harmless things because I look physically different from men, I look feminine and I am a woman- the walls of limitations women in my country have to experience, every time they want to walk freely, they want to think freely, they want laugh freely, or want to be themselves. They have to watch every single step.

محبت برای اولاد چرا یکسان نیست؟

نوسنده :نبیله حیدری

بازهم قربانی أرزوها و أزادی های دختری. که از مدتها در لیسه زرغونه مشغول تدریس بیولوژی است. با شنیدن به تدریش طوری احساس کردم گویا کسی عشقش را اظهار کند و همین احساسش من را جلب نمود که دلیل علاقهمندی اش را بپرسم و در اثر اسرار فراوان فهمیدم که: وی به رشته طبابت علاقه مندی خاصی داشته که باعث کامیابی اش در فاکولته طب گردیده و برادرانش هم به همین رشته کامیاب شدند اما در اثر غرور بیجا نخواستند با او در یک صنف باشند و گفتند اگر خواهراش رفت أنها نخواهند رفت و خواهرشانرا بدون خواست خودش تبدیل به فاکولته ساینس کردند و این دختر معصوم برای خوشنودی مادرش أرام میباشد اما روزی میرسد که همین پسران مادر را ترک میگویند و دخترش بدون در نظر داشت زندگی خودش تا أخرین لحظه حیاتش با مادرش میباشد و حالا به تنهای با تدریسش که بهترین اصلحه اش است امرار حیات میکند.
حالا بگویید این چگونه محبت برای اولاد است و اگر است پس چرا یکسان نیست؟

این چی هیاهوی است

  نویسنده: نبیله حیدری

  این چی هیاهوی است ،این فضای هراس انگیز که همه افراد جامعه را به لرزه درآورده. هنوز مردم خاطر جمع از حملات و انفجارات دیگر نشده بودند که مصیبت دیگری دامنگیر شان گردید.
در شبکه های تلویزیونی به عوض نشر برنامه های کودکانه برای اطفال حوادث دلخراش نشر میگردد که در قلبهای شان وحشت جا داده، به عوض سرودخوش بهار صدای فیر و گلوله در گوشهای شان جا گرفته، به عوض گلهای رنگارنگ بهاری شاهد آتش سوزیها و خونریزیها هستند، و اطفال به عوض قصه های کودکانه و معصومانه حکایت از حملات میکنند.این چی نوع جامعه انسانی و انسانیت است که عده از افراد برای منافع شخصی، جا و جلال دو روزه شان اطفال را از تعلیم باز میدارند؟

کاش در انجا و در قطار انها می بودم

احساس گناه و خالی بودن می کنم .

فقط دو ساعت فاصله داریم از این که تمام اعضای زنان جوان برا ی تغییر˛ دوستان ما و مطبوعات در سرک های کابل گیرد هم امده و یک صدا شوند. انها گیرد هم أمده اند که برای حقوق زنان که هیچ شناخت و قرابت به انها  بجز انسانیت نداردند صدا بلند کنند و صدا باشند برای کسانیکه صدا ندارند. این دومین بار است در تاریخ افغانسان که افغانستان شاید چینیین حرکت از سوی مردم است. آیا این نشانه این نیست که مردم خسته اند از رویدادها و حوادث وهشانه . مردم ازادی می خواهند ازادی فکر کردن ازادی تصمیم گیری و بلاخره ازادی زنده گی کردن می خواهند.وقتی بر این موضوع فکر می کنم  مرا توانایی می دهد. بسیار هیجان زده هستم.

تصمیم دارم تمام شب منتظر بمانم چون می دانم نمی توانم بخوابم. هر لحظه که نزدیک می شود ترس من زیادتر می شود. نخستین بار که تصمیم راه پیمایی را گرفتیم  این قدر پر ترس و متشنج نبودم و شاید یک علت ان بود که خودم در میان کسانی بودند که در ان جا بودند. هیجان زده بودم اما نه این چنین.

هر شخص را پیام می فرستم و در فسبوک بشتر از همه و قت توجه دارم. بار اول حراس داشتم اما می دانستم باید این کار را کنم چون ضروری است. این بار می خواهم این کار صورت بگیرد اما ترس و حراس من این است که چی خواهد شد.

بلاخره تمام مردم جمع شدند. راه پیمایی تنها دو ساعت را دربر گرفت اما این دوساعت همانند دوسال ناتوانی گذشت. می دانستم پولیس همراهی ما می کند اما می ترسم چیزی شود. می ترسم اتفاق صورت بگیرد برای کسانیکه عدالت می خواهند. ناتوان هستم چون انجا نیستم. می خواهم در قطار انها باشم. احساس نا توانی و گناه می کنم. نمی توانم کاری کنم. می دانم هر شخص که خواسته جز این راه پیمایی باشد  و در جمع عدالت خواهان باشد همه تصمیم شخصی بوده و از همه مشکلات باخبر اند اما احساس ناراحتی و گناه که من دارم غمگین کننده و خسته کننده است. هر لحظه قدم می زنم. نمی توانم نفس بکشم هر که در کابل است پرسان می کنم. هر نوع رسانه ها را دنبال می کنم. همه راه را پیمدن و حلا وقت برای خواندن اعلامیه زنان جوان برای تغییر. علامیه خوانده شد. همه مردم دوباره به زنده گی عادی خود برگشتن. می توانم نفس بکشم. می توانم فکر کنم. لبخند زدم و گفتم کامیاب شدیم. اعضای ما حمایت کننده های ما مردم پولیس و رسانه ها دوباره برگشتند

با حیجان با اعضای زنان جوان برای تغییر گفتگو کردیم. همه انها ده بار خوشحال و پر انرژی تر هستند. همه دوستانم که در راهپیمایی بودند فکر می کنند همه چیز ممکن است و باید صدا بلند کنند در مقابل ظلم. خوشحال هستد چون احساس توانایی می کنند. خوش حال اند چون امروز صدا دارند و برای عدالت و انسانیت صدا بلند کردن.د.

بعد از دیدن عکسها و راپورها خوشحالم و حلا می توانم بخوابم چون می دانم در جنگ عدالت خواهی تنها نیستیم.

زنان جوان برای تغییر از راه پیمایی و عدالت خواهی شروع شد و حالا بعد از یک سال در همان ماه که کار را شروع کرده بود به یاد مردم اوارد که ما کار می کنیم و کار خستگی نا پذیر. .

As humans we find thousands ways to hate each other for multiple reasons. Valentines day is a reason to bring smile on a friends face. If we find thousands reasons to hate, lets celebrate one reason to love each other regardless of our differences.

Why am I always compared to a man? I shouldn’t be compared to him, I am a woman and I have my identity as a woman. We are both human that’s common, but we are different and should be respected for who we are.

Womanhood should be owned by women. It should be respected as it is. It shouldn’t be pointed as oh  your difference therefore you  can’t do this or that. A mother should be respected for being a mother. She is not born to be a mother, she works hard to become one. The fact that it is assumed that women are mothers is wrong. It take training and skills to be one. It is hard emotional work.

Do whatever you want to, you kill one of us, ten will stand to make the voice louder. You may live in  illusion of destroying us and leading our lives but we will make sure you know we are here to fight until we win. Even if it means losing our lives.